Storythai

อัพ อัพ อัพ!!!

ห่างหายไปหลายเดือน..แค่..
5 เดือนเอง เบเบ เน๊าะ..(เยอะเหมือนกันนะเนี่ย)
กลับมาคราวนี้จะเล่าเรื่องอะไรดีเนี่ย

ช้อยที่ 1..พี่ทัน..เชยไปแล้ว
ช้อยที่ 2..SJ..ไม่เอาแล้ว
ช้อยที่ 3..ที่รักคนใหม่..อืม..ไม่มี
ช้อยที่ 4..ครูฝรั่ง..อืม..
ช้อยที่ 5..ลูกครูฝรั่ง..เยี่ยมเลย





2 ปีที่แล้ว....

เรานั่งอยู่ที่สีเขียว ร้องเพลงเชียร์
มีที่รักนั่งอยู่ใกล้ๆ (ไม่ใช่และ)
พอวงโย ที่เริ่ดอลังการเดินมาเรามอง และ ตบมือ
ขบวนพาเหรด สีเขียวเดินผ่านไป เราร้องเพลงเชียร์
สีเหลืองเดินผ่านไป เราก้อร้องเพลงเชียร์
สีฟ้าเดินผ่านไป เราร้องเพลงเชียร์
สีแดงเดินผ่านมา สายตาเราจับจ้องที่
เด็กน้อยที่ไม่น้อยมากคนนึง..

เด็กคนนั้นเดินมากับพ่อ และ แม่ของเค้า
พ่อของเค้าเปนครูฝรั่งที่โรงเรียนเรา

เรามองตามจนสุดสายตา..
..รอ

..รอ

..รอ

....แล้วก้อ รอ...





- 1 ปีผ่านไป -

กีฬาสีปีนี้..เงียบเหงา
ไม่มีทั้งที่รักของเรา (ใครฟระ?)

และ ไม่มี เด็กน้อยคนนั้น..





- กีฬาสีปีนี้..ที่พึ่งผ่านมา -

วันแรก..เรานั่งอยู่ที่สีฟ้า..เงียบเหงาจิงๆ

วันที่ 2..อะไรมาดลใจไม่รุ
ทำให้อยากจะหันไปมองสีเขียว
ที่อยู่ห่างกันสุดยอด..แล้วเราก้อเห็น..

เห็นเค้าคนนั้น..เห็นจิงๆ
ถึงมันจะไกล..แต่เราก้อจำได้
เค้ายังคงเดินมากับพ่อ..เราภาวนาให้เค้าเดินมาที่สีนี้
แต่มันคงไม่เปนอย่างที่ด เค้าเดินเลยไปที่ สีส้ม
และเค้าก้อเดินหายเข้าไปข้างในเลย

พาเหรด..เราจะไปถ่ายรูป..เอ่อ..ครูฝรั่ง อิอิ
แต่สายตายังคงมองหาเค้าคนนั้น..
เจอ มิสเตอร์ เยนส์ เดินถือธงอยู่
เราก้อจะถ่ายรูป..พอมองข้างๆ..
ข้างๆ เยนส์ เปนโรเจอร์..
แล้วข้างๆโรเจอร์ เปนใครไปได้ล่ะ..
ถ้าไม่ใช่..เค้าคนนั้น..


เราพยายามถ่ายรูปเค้า (ทำเปนถ่าย เยนส์)
ทำให้ติดเค้ามาอย่างไม่ตั้งใจ (จิงๆนะ)
ได้มาแค่รูปเดวเอง..เสียดาย
แถมรูปนั้น..มี ธง บ้าที่เค้าถืออยู่ บังหน้าไปตั้งครึ่ง


เรามองเค้าจนสุดสายตา..
แล้วเค้าก้อจากไป......

เราเดินไปที่โรงอาหารผ่านแท้งน้ำ
ทางที่มีน้ำนองอยู่ที่พื้น..
ทางแคบๆ ที่เราไม่เคยชอบ..

เราก้มหน้าเดินไป แต่แล้ว เรด้า ของเรา
ก้อได้ยินเสียงฝรั่งคุยกัน..
เมื่อเงยหน้าขึ้น..เราเหนหน้าเค้าอย่างจัง
เค้าเดินนำหน้าพ่อเค้า..พร้อมคุยอะไรกันไม่รุ
ฟังไม่ทัน..แต่ที่รู้ๆ เค้าเดินเฉียดเราไป..
เฉียดไปจิงๆ เฉียดแบบ..ชนไปนิสๆอ่ะ

ถึงแม้เวลาจะน้อยนิด..
ถึงแม้จะใกล้ชิดเพียงนิดหน่อย..
ถึงแม้จะได้เพียงคิดเลื่อนลอย..
แต่อย่างน้อยๆ..ฉันก้อสุขใจ..
(ไปเอามาจากไหนฟระ)

ได้เหนหน้าเตมๆ แถมได้สบตากันด้วย
มันทำให้เราอยากหยุดเวลาไว้แค่นั้น..
ถึงแม้มันจะมีน้ำนองอยู่ตงนั้น..
หรือ พื้นที่ทางเดินแคบแค่ไหน..

อยากจะขอบคุนน้ำนองๆนั้น
ที่ทำให้เค้าเดินเลี่ยงมานิสหน่อย
อยากขอบคุนทางแคบๆที่ทำให้เราเดินเฉียดกัน
และได้ สบตากัน..(เกิการหลอมละลายฉับพลัน)
อยากขอบคุนทุกสิ่งทุกอย่างที่ให้เราได้พบกัน


ถึงแม้ว่าสุดท้าย..เค้าก้อต้องเดินจากไป...

เราก้อยังจะ รอ..

..รอ

..รอ

..และ รอ..

แม้จะอีกกี่ปีก้อจะรอ..

เอาเปนว่าอัพ แค่นี้ละกัน..
แค่นี้ก้อทนความเน่าตัวเองไม่ไหวแล้ว
ช้านเขียนอะไรไปเนี่ย..